UZUNÇALAR

Opeth - Ghost Reveries

Sayat Ayık - 29 Ekim 2005

Opeth'i anlayabilmek, algılayıp sevebilmek, King Crimson'a, Pink Floyd'a fazlaca ilgi duymuş olmayı gerektiriyor öncelikle. Tarzlarındaki progressive seçimin müziklerini ileri götüreceğini düşünüyorlar. Umarız bu düşünceden vazgeçmezler. Keza bu düşünce aslen sadece Opeth'in müziğini geliştirmekle ve daha ileriye götürmekle kalmayabilir; kimbilir belki günümüz müziğini de girdiği kısır döngüden kurtarır.

"Müzikal sınır tanımazlık" oldukça iddalı bir tanım. Bu tanımı çokca kullanmaktan çekinmiyor grup ve kendisine "tarz" sınırı çizmiyor. Music For Nations'ın kapanmasının ardından grubu Roadrunner etiketiyle görüyoruz bu sefer.
"Ghost Reveries", "Ghost Of Perdition" ile açılıyor: Korku filmlerindeki artık çoğunlukla gülüp geçtiğimiz saçma müziklerin yerini, bu şarkı ve benzerleri alsa çok daha etkileyici olur. Değişken, progressive yapı daha ilk şarkıdan sizi etkisi altına alıyor. "The Baying Of The Hounds"da özelikle giriş ve gelişme bölümlerindeki Deep Purple etkisi su götürmez.
Tüm albümde olduğu gibi Doom'dan Rock'a, Extreme Metal'den Caz'a salınıyoruz. Gözlerinizi kapatır tümüyle kulaklarınızı kullanırsanız, geçişlerin tadına daha rahat varırsınız.
"Beneath The Mire" önce klavye melodileri ve davul ritimiyle arkasından tüm benliğiyle albümün en iyilerinden. Vokal konusunda günümüz Metal gruplarının çoğunlukla kullandığı çift karakterli yapıya sadık kalıyor grup. Bu yapı kendini en iyi ifade eden haliyle bu şarkıda vücut buluyor. "Atonement" hafif bir şarkı. Yer yer Dead Can Dance yer yer Santana havası seziliyor. Çoğunlukla; özellikle de bu şarkı sırasında bir yanılgıyla kapılıp, sabırsızca albümü dinlemekten vazgeçebilirsiniz. Arkadan gelen "Reverie/Harlequin Forest" bu yanılgının en büyük kaybı olur. Bu şarkıda gelinen noktayı takip etmeli grup. Çünkü bu parça müzikal sınırları geniş bir Metal grubunun kendini en iyi ifade ettiği noktalardan biri. "Hours Of Wealth": tüyleri diken diken eden bir hüzün ve bunu çok iyi yansıtan bir vokal. Şarkıyı herhangi bir kalıba sokmak zor. "The Grand Conjuration", "Hours Of Wealth"in arkasına pek gitmemiş, alışmak zaman alıyor. Şarkıların uzun olması bu anlamda avantaj. Bir iki dakika sonra ancak ısınılabilen "The Grand Conjuration" aslında vasat değil, yine de kesinlikle albümdeki yeri yanlış. Son şarkı "Isolation Years" başlayınca bu daha iyi anlaşılıyor. "Hours Of Wealth"in arkasına bu yakışırdı: Yine hüzün
Bu yıl, özgün Metal/Rock grupları arasında, Soilwork, Funeral For A Friend, Avenged Sevenfold, The Mars Volta, System Of A Down derken Opeth de bekleneni fazlasıya veriyor. Albüm bir "Damnation" (2003) veya "Deliverance" (2002) değil fakat onlardan aşağı kalır yanı da yok. Anlatılması güç, kesinlikle dinlenilmesi gereken bir albüm.




Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: