UZUNÇALAR

Nekropsi /1998 Peyote Müzik

Murat Arda - 1 Eylül 2010

Nekropsi /1998 Peyote Müzik

Temmuzun dokuzunda yağmurun gürül gürül aktığı bir Caddebostan gecesinde, kıyıda halka açık gerçekleşecek Nekropsi konserinde grubu yalnız bırakmayalım diye yaklaşık 10 kişilik bir "die-hard Nekrop tayfası" karşı yakaya geçtik. Gökgürültüleri eşliğinde konseri izledik. Her zaman olduğu gibi Nekrop "yönetti" ve büyüledi. Bir yandan da yağmurun altında içkiler fora edilmekte; hem grup elemanları hem de bizler tarafından. Konser bitti, Cevdet'ten söz aldık video röportajı yapmak için. Saatlerce bekledik yağmurun altında, saatlerce! Sonra da bize hiçbir şey demeden sıvıştılar. Herifler kafalarına göre takılıyorlar! Kameramanlarla ve hevesi kursaklarında kalmış Nekrop fanleriyle kalakaldıydık! "İntikam, intikam" çığlıkları ile grubu topa tutmak için klavye başına geçtiğimde ise tek bir tuşa dokunamadım. Gruba öfkeli diğer müzik yazarı arkadaşların da bu adamlara kıyamadığını öğrenince hep beraber yine: "Nekrop, Yönetir!" dedik… Bunları yazarken bir yandan da Nekrop Paşa'ların Peyote Müzik'ten çıkardıkları son albümleri "1998" cdçalarda dönmekte. Nekrop'un konser performansında başarı ile icra ettiği şarkıları bir de CD'den dinliyorum ama bu defa temmuz ortasında çakan şimşek ve serin Kadıköy yağmuru yok, leş yakan bir güneş, sıcak ve kurak! Hoperlörden çıkan "Mecidiyeköy" şarkısının karmakarışık rifflerine sokaktan gelen "Kılıçdaroğlu" referandum propagandası eşlik ediyor, tam grotesque bir durum, ben de altımda bi tek don klavye başındayım! Sırıtmıyor aslında, çünkü Nekropsi'nin kavramsal albümleri gündelik hayattan beslenirken ironik-politik eleştiriyi harmanlayıp kitsch'lik parodileri ile süsleniyor ve deneysellik formu içerisinde karmaşayla taçlanıyor! "Speed Metal Lessons" dönemleri artık geride kaldı lakin "speed metal tavrı" buram buram hissettiriyor kendini, konserlere gelen hayranların çoğunun hala heavy-metal dinleyicisi olması bunun göstergesi. Nekrop Paşaların 1998'i bir önceki albümlerine göre daha neşesiz, daha ciddi. Bu 1998'i daha değersiz kılmıyor elbette. Alternatif müziklere yatkın yeni kitlelerin ilgisini çekebilecek bir çalışma, eski fanler de kayıtsız kalmayacaklar. Primus tipi deneysel müzikseverler 1998'i çok sevecekler ancak standart-rocksever kitle albümden nefret edecektir. Bu da Nekropsinin çok umurunda olmayacaktır sanırım. Dedim ya; herifler kafalarına göre takılıyorlar!



Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: