UZUNÇALAR

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Orçun Onat Demiröz - 23 Aralık 2012

 

     Maya öğretileri, kehanetler, ezoterik yaklaşımlar ve kıytırık kıyamet alametleri derken 2012 yılı can veriyor yavaş yavaş. Modern zamanlar içerisinde, endüstri ve özel teşebbüsün hikayesi devam ederken mutlu olmak için mücadele veriyoruz. Mevcut ekonomi-politik yapı, vasatlığın yüceleştirilmesi ve egemenliği, karakter aşınmaları hoşnutsuzluğumuzu perçinliyor. Doğanın mistisizmi yerine durmadan büyüyen suni kentlerin ruhsuz formalizmi içerisinde nefes almaya çabalarken, bizlere güç ve enerji veren yegane argümanlardan birisi kuşkusuz ki müzik oluyor. Ne yazık ki tüm insanoğlu; Terry Gilliam'ın Cassandra Kompleksi temalı, garabet bir distopik gelecekte ve günümüz dünyasında eşzamanlı olarak geçen 12 Maymun filmindeki alengirli James Cole karakteri gibi psikozlu bir yapıya doğru hızla yol alıyor. Akıl ve ruh sağlımız, akıl yoksunu hastalıklı yönetenler ve yarattıkları çürüme tarafından tehdit ediliyor. Ama neyse ki müzik var ve bizi tedavi ediyor, üzerimize bulaşan pislikten arınmamızı sağlıyor. İşte bu sebeple; müzikal açıdan son derece dolu, yoğun ve enfes bir yılı geride bırakırken, yılın en iyilerini ve iz bırakanlarını hatırlamakta fayda var. Kalabalıktan ötürü listeyi yaparken bir hayli zorlandığımı ve çoğu zaman ikilemde kaldığımı belirtmeden geçemem. Ama dengeli ve oldukça hakkaniyetli olmaya çalıştım.

10) Manowar - The Lord Of Steel

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

     1996 yılında yaptıkları Louder Than Hell albümü bir dönemin kapanışıydı. Sonrasında gelen Warriors Of The World ve Gods Of War albümleri tribünlere oynayan, ticari ve yavan albümlerdi. The Lord Of Steel ise bu albümlerin aksine üzerine düşülmüş, uğraşılmış ve emek verilmiş bir albüm. Çok daha yenilikçi ve rafine. Taş kafalılığıyla ve muhafazakarlığıyla tanınan Joey DeMaio'nun bass tonları bile daha çeşitli, kullandığı overdrive'lar daha farklı. Ama tabi lirikler yine bildiğiniz gibi. Asmak, kesmek, kelle uçurmak, yalandan harami gardaşlığı yapmak.

09) Paradise Lost - Tragic Idol

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Müzikal olarak dönem dönem çeşitli kafa karışıklıkları ve dalgalanmalar yaşayıp bocalasalar da 2012'yi harikulade bir albümle karşıladılar. Kült albümleri Draconian Times sonrası ne idüğü belirsiz bir dönüşüm gerçekleştiren ve asıl kimliklerini unutarak oldukça başarısız, kendilerine yabancı albümler kaydeden grup, Tragic Idol'le beraber eski ışıltılı günlerine döndü. Yeni albümleriyle Gothic, Icon ve Draconian Times arası bir tat bıraktılar, gönüllerimizi şenlendirdiler.

08) Saint Vitus - Lillie F-65

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Old-school doom'un olmazsa olmaz kök gruplarından Saint Vitus'un tam 17 yıl aradan sonra dönüşü muhteşem oldu. Keza son yaptıkları albüm Die Healing 1995 yılındaydı ve vokalde Scott Reagers vardı.Yeni albümde ise magandanın, itin, soysuzun, hapishane kaçkınının önde giden 'doom piri' Scott "Wino" Weinrich yeniden başrolde. Weinrich V albümü sonrası grubu bırakmıştı ama geri dönüşü pek bir fiyakalı oldu. Ayağınızı denk alın, adam olun, dağılın.

07) High On Fire - De Vermis Mysteriis

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Metal müzik sahnesinin son dönemlerdeki en özgün, en orijinal gruplarından High On Fire. Sludge - stoner - doom türevlerini mükemmel bir işçilikle işliyorlar ve kendilerine has bir yapı kuruyorlar. Bir önceki albümleri Snakes For The Divine'da bıraktıkları yerden devam ettiler yeni albümlerinde. Gerçi iki albüm arasında bir kurgu farkı var. Snakes For The Divine daha eril, testosteronu daha bol bir albümdü. De Vermis Mysteriis ise daha gizemli, daha kompleks ve daha eksantrik. Beyaz atlet giymeye bayılan göbekli bir hamburgerci olan Matt Pike ve yağızları tam gaz devam ediyor anlayacağınız.

06) The Smashing Pumpkins - Oceania

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Gel git kafalı, tutunamayan ve kibirli bir adamdır kelaynak Billy Corgan. Öyle popülerlik uğruna, medya maymunluğu ve arıza taklidi yapan biri değildir, sahiden sahiye kafadan kontaktır. Gazeteye grubunu özlediği için koca puntolarla ilan veren, konserlerde fanlarını azarlayıp küfreden, türlü türlü çeşit çeşit porno yıldızıyla takılan sonra da hisli, hassas, ağlak adam ayağına yatan, Paris Hilton'uydu, Jessica Simpson'ıydı, Courtney Love'uydu derken, tüm tipsizliğine rağmen Hollywood'un playboyluğuna soyunan ayarsız bir adamdır. Tüm bu uçkur düşkünlüğü ve kayışın kopması sebebiyle uzun süredir ciddiye alınacak bir şeyler üretemiyordu. Ta ki bu yıla kadar. Oceania albümü, Corgan'ın ve Smashing'in 2000'li yıllardaki en kayda değer çalışması. Bir silkelenişin hikayesi.

05) Therapy? - A Brief Crack Of Light

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Kuzey'in Çorumlu tipolojisindeki harbici yiğidoları, son yıllarda oldukça derin, progresif ve deneysel çalışıyorlar. Basit riffleriyle, akıcı nakaratlarıyla ve punk alt yapılarıyla tanıdığımız müziklerini oldukça yoğun bir şekilde çeşitlendirdiler. Artık kısa, tekrar eden ve seri parçalar yerine uzun soluklu, birkaç bölümden oluşan, cereyanlı parçalar üretmeyi tercih ediyorlar. A Brief Crack Of Light, One Cure Fits All'dan beridir devam eden bu anlayışın sağlam bir ürünü. Bu yıl içerisinde Viyana semalarında canlı olarak da izlediğim grup oldukça formda.

04) Soundgarden - King Animal

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Bir çöküş albümü niteliğindeki, kötü enerjili Down On The Upside'dan sonra dağılan grup, 16 yıl aradan sonra King Animal'la geri döndü, pir döndü. Açıkçası tüm sevenler oldukça tedirgindi albüm yayımlanmadan önce. Özellikle albümde yer alacağı duyurulan ama sonradan albümden çıkartılan Live To Rise'ı dinledikten sonra herkes dehşete düşmüştü. Kafayı en çok kurcalayan olgular; grubun Superunknown ya da Badmotorfinger dönemlerindeki kimyayı yeniden yakalayıp yakalayamayacağı ve de her yolu denemiş ama sonunda feci çuvallamış Chris Cornell'in diğer elemanlara gerekli özgürlüğü sağlayıp sağlayamayacağıydı. Cornell genç ve deli dolu zamanlarındaki gibi beste yapma yetisine, tutkusuna artık sahip değil. Albümdeki aksayan, geri plandaki, tüm sümsük parçalar onun bestesi. Ama neyse ki Cornell'in açığını Kim Thayil ve Matt Cameron fazlasıyla kapatıyor ve King Animal beklenenden çok daha fazlasını sunuyor.

03) Killing Joke - MMXII

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Tüm zamanların en ilginç, en ayrıksı, en özel, en yaratıcı gruplarından Killing Joke. Metallica'dan Nirvana'ya birçok grubun bestelerini arakladığı, albüm kapaklarının benzerlerini kullandığı, parça isimlerine ithafen grup isimleri koyduğu aşkın bir oluşum. Salvador Dali'nin müzisyen versiyonu olan, Maya'lardı, Aztek'lerdi, Antik Mısır'dı, Haşhaşiler'di, ışık yılıydı, uzaydı, galaksilerdi derken keçileri kaçırmış, derya deniz bir vokale ve Martin "Youth" Glover gibi müthiş bir müzikal dehaya sahip bir grup. Ve tüm bu kıyamet konsepti, aslında Killing Joke'un ilk kurulduğu günden bu yana kullandığı bir konsept. Müziklerine Post Apokaliptik Dans tanımlaması yapılmasının sebebi, bu okült doktrinleri muazzam bir incelikle kullanmalarından ötürü. Bahsettiğim grup gidip piramitler içinde albüm kaydı yapan, 80'li yılların başında kıyamet kopacak deyip İzlanda'ya yerleşen son derece gerçeküstücü bir grup. Eee hal bu olunca, böyle bir yılda " güle güle " albümü yapmaları ve bunu yaparken de olağanüstü bir iş çıkarmaları çok doğal.

02) Rush - Clockwork Angels

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Rush grubu başlı başına bir okuldur. Tipitip kılıklı Geedy Lee'nin bass partisyonlarından, Alex Lifeson'ın gitar rifflerine ve Neil Peart'ın davul tekniğine bu üçlüden öğrenilecek tonla şey vardır. Çoğu major grup; alkol, cigara, koko, asit, hap, apış arası doyumsuzluğu, vitamin eksikliği, beynin işlevini yitirmesi, kişisel ya da orji kompleksi ve bilimum başka türden sebeplerden ötürü yamulurken, bu enerjisi ve yaratma isteği tükenmek bilmeyen 'olgun' beyefendiler ayar vermeye devam ediyorlar. Counterparts albümünden bu yana görkemli bir albüme imza atamamışlardı ama Clockwork Angels gürül gürül akan bir şelale gibi.

01) The Cult - Choice Of Weapon

MÜZİKAL BİR VELVELE, DEBDEBE VE ŞÖLEN : 2012' NİN EN İYİLERİ

Yılın en afili, en cafcaflı, en yalarlı albümü The Cult'tan. Keranacı kıvrak Ian Astbury ve kütükler şahı Billy Duffy'nin önderliğinde müthiş ötesi bir yapıt. Totalde birbirinden bağımsız 14 parçadan ve kusursuz bir prodüksiyondan oluşan albüm yılın en iyisi. Bob Rock - The Cult denklemi çok doğru bir denklemdir ve asla kötü sonuç vermez. Kalpazan Rick Rubin prodüktörlüğündeki Electric albümü ve Steve Brown prodüktörlüğündeki Love albümü haricindeki üst düzey Cult albümlerinin hepsinde Bob Rock imzası vardır. Grubun dilinden en iyi anlayan ve buna paralel olarak grubu en iyi yoğuran kişi Bob Rock'tır. Tabi iki albümdür davulları John Tempesta'ya emanet ediyor olmaları da müziklerine ayrı bir katman, ayrı bir derinlik katıyor. Albüm balladlarından, ataklarına, gitar sololarına ve vokallerine kadar her şeyiyle fantastik. The Cult'ı yeniden bu denli ateşli, coşkulu ve istekli görmek bir hayli keyif verici.

Not: Listeye almadığım ama muhakkak ki dinleyin, kaçırmayın diyeceğim başka albümlerde var elbet. Scott Walker'ın Bish Bosch'u, Grand Magus'un The Hunt'ı, Accept'in Stalingrad'ı, Van Halen'in A Different Kinf Of Truth'u, Joe Bonamassa'nın Driving Towards The Daylight'ı, The Offspring'in Days Go By'ı ve Stone Sour'un House Of Gold & Bones'u yardımcı roldeler. Yerli yapımlarda ise; Soul Sacrifice'ın Carpe Mortem'ı ve Flört'ün Anadolu Beat'i kesinlikle ırgalanılması gereken çalışmalar.

 

ORÇUN ONAT DEMİRÖZ
 



Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: