UZUNÇALAR

Arch Enemy - Doomsday Machıne

Sayat Ayık - 27 Ocak 2006

Death Metal'in; melodik Metal, Thrash Metal ve Progressive ile buluştuğu en iyi noktalardan biri Arch Enemy. Grup "Wages Of Sin" (2001) ile başlattığı, "Anthems Of Rebellion" (2003) ile devam ettirdiği ve hiç tükenmeyecekmiş hissi verdiği üretkenliğini, yaratıcılığını "Doomsday Machine" ile sunmaya devam ediyor bizlere.

Varlığı, Chuck Schuldiner'in ve Death'in yokluğunu unutturamasa da, acımızı azaltan gruplardan. Bayan vokal konusunda hem vokal tekniği hem güzelliğiyle insanı hayrete düşüren Angela, erkek egemen extream metal dünyasının -tacı elinden alınması zor- kraliçesi şu an. Angela gruba dahil olduktan sonra (Ki 2001'de gruba dahil olurken tartışmalar çıkmıştı. Amott'ın bu seçiminde Angela ile kurduğu yakınlık sebep gösterilmişti.) ciddi bir ivme kazandılar.
Grubun tam anlamıyla hangi tarz içinde değerlendirilmesi gerektiği tartışma konusu olurken, biz durumu şöyle bir irdeleyelim. Carcass, Candlemass kökenli gitarist Michael Amott'un, grupta etkisi yoğun. Yani öncelikle İsveç death metali tabanlı olduğunu bir kenara yazalım. Marcyful Fate ile tanılan basçı Sharlee D'Angelo, grubun thrash metal kanadının canlı örneği. Davulcu Daniel Erlandsson'un da melodik death kökenli olduğunu ekleyelim. İsveç'in progressive yönü gelişkin bir toprak olması da son notumuz. Tüm bunları toplayınca ilk satırdaki formüle ulaşıyoruz. Grubu tek tarz içinde ezmeye gerek yok! Albümün adı ilginç: "Kıyamet Alameti" diyelim biz. Intro "Enter The Machine" ile büyük usta Cem Karaca'nın şarkısında dediği gibi "Bindik bir alamete gidiyoz kıyamete". "Taking Back My Soul" ile asıl girişi yapıyor grup. Özellikle şarkı ortasında başlayan geçişler, albüme daha başlangıçta ısınmanıza yetecek. "Nemesis"i, yani en iyi Arch Enemy şarkılarından birini dinlerken, kulağa takılan anarşist sözler şarkıyı daha bir anlamlı kılıyor. Son birkaç yılda rock/metal'de artan sistem karşıtı söylemler bu albümde de varlığını hissettiriyor. "My Apocalypse" grubun Death grubunu hatırlattığı şarkılarından. "Carry The Cross" ile devam edip "I Am Legend / Out For Blood"a geldiğinizde sizi nasıl bir kıyametin beklediğini görüyorsunuz. Öldürmez, süründürür. "Skeleton Dance", özellikle Angela'nın vokallerine dikkat çeken bir şarkı. "Mechanic God Creation" ve "Machtkampf" ile extream metalin iyi örneklerini sunmaya devam ediyor grup. İkisinin ortasındaki "Hybrids Of Steel"de ise tamamen progressive bir Arch Enemy var karşımızda, enstrümantal bir parça bu. Son parça "Slaves Of Yesterday". İnmek istemesek de "Kıyamet Alameti"nden iniyoruz artık.
Bu albümden sonra çıkacak albümde veya albümlerde grubun daha da mainstream bir hal alması ihtimali var. Bu albüm böyle bir his uyandırıyor insanda. Geçtiğimiz yılın Metal albümlerinin içinde felsefesiyle de dikkat çeken oturaklı albümlerinden


 



Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: