UZUNÇALAR

Apocalyptica - Apocalyptica

Sayat Ayık - 26 Temmuz 2005

"Plays Metallica By Four Cellos" adlı 1996 yapımı debut albümleri ile Metallica'yi kendilerine has tarzlarıyla yorumlayarak ün yapan Apocalyptica, şu an belki de kimsenin tahmin etmediği bir noktada. Çıkış albümlerinin ardından öncelikle cover grubu olmaktan kurtulup kendi bestelerini üretme yolunu seçen enstrumantal dörtlü (öncelikle bkz. Inquisition Symphony, 1998 ve Cult, 2001), "Reflections" (2003) albümünde kadrosuna davulu (Dave Lombardo-Slayer) katarken line-up'ında depişikliğe gitmek zorunda kalmış ve dört çellodan birini kaybetmişti.

Son albümünde ise sarki sözü ve dolayisiyla vokal de kullanmayı tercih eden grup yoluna bir eksikle devam ediyor.
Finladiyalı grubun yine Finlandiyalı üstün sesleri Lauri Ylönen (The Rasmus) ve Ville Valo'ya (H.I.M) söyleyebileceğim fazla bir şey yok ama kadın vokal dinlemeyi tercih ederdim doğrusu. Mesela, Şebnem Ferah'ın "Perdeler" albümünde, albümle aynı adı taşıyan parçaya Apocalyptica ile yaptığı düzenleme kulak arkasi edilmesi zor bir yapıttı. Neyse, kişisel tercihimi bir kenara bırakırsam, açılış parçası "Life Burns"de Louri Ylönen'in tüm yeteneğini gözler önüne sermis olduğunu söyleyebilirim. Apocalyptica'nın üç çello ile böylesi bir müzik ortaya koyması müthiş bir özveriyi de beraberinde gerektiriyor. Bu zorluğun en güzel ödülü ise, birçok enstrümanla  yaratılamayacak duygu yoğunluğunu ve üretkenliği sağlıyor olması.
"Apocalyptica 2005", grubun diger tüm albümleri gibi, bir yandan derin bir hüznü diğer yandan enerjik ve sert Heavy Metal rifflerini ve melodilerini içeriyor. Hani bir Megadeth sarkısı vardır ya: "Symphony Of Destruction" Gitar sololarını andıran bir çello solosu bile içeren "Fatal Error" buna en iyi örnek. "Betrayal / Forgivenes" da ise Dave Lombardo grubu motivasyon olarak da etkilemiş gibi görünüyor. Zira parçadaki Slayer havası hemen seziliyor ve hatta "Betrayal / Forgivenes" birçok Slayer parçasından da daha uzun. Albümde diğer parçaların davulları ise Mikko Siren tarafindan çalınmış. "Farewell" ve "Ruska"yi Apocalyptic baladlar olarak kabul edebiliriz. "Quutama" ise davulun Apocalyptica'ya ne kadar çok sey kattığınin bir kanıtı adeta. Davul parçayı alıp götürüyor, ritimler de sizi
İlk single "Bitterswet"e gelecek olursak... Gerçekten daha iyi bir düeti hakettiğini söylemeliyim. Villi'nin sesi ne kadar iyi oturmuş ise Louri'nin sesi de o kadar havada kalmis. "Misconnstruction" ve "Fisheye"da grubun progresif seçimini ve gelecekte hangi noktaya doğru ilerleyeceğini görebiliyorsunuz. Ayrıca gerek çelloların ton ayarları, gerek genel prodüksiyon olarak grubun en iyi noktaya geldiğini söyleyebilirim. Bir önceki albüm "Reflections" kadar sürükleyici, insanda defalarca dinleme isteği uyandıran bir albüm.




Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: