Yaşamı çevreleyen ve çerçeveleyen tümlüğün adıdır madde ve enerji. Proton, nötron ve elektron çevresinde dönen, sarmallanan ve (ile) sarılan bu hayat nedensiz varoluş inadı yüzünden madde-dışı ihtiyaçlar ile bezenirken suret-i kainat, maddenin zıttı tüm enerjiyi yeniden var edecek güce muktedirdir. Bunun adına "Antimatter" denir. 1928 yılında Paul Dirac adında bir bilim insanı bunu bulduğunda aslında müthiş bir keşif gerçekleşmiştir. Çünkü tüm atomlarıyla tersine çevrilen madde, kütlesinin çok ötesinde bir enerji açığa çıkartır. Her şeyi saracak, hareket ettirecek bir güç... Maddenin karşıtıdır o.

Nihayetinde Mick Moss'un "Antimatter"ı kulağımda tüm atomlarımı tersine çeviriyor; "Leaving Eden" tüm cennetleri terk ettiriyor; buram buram cehennem ve barut kokusu sararken dünyayı, punk'ın haykırışı "Gelecek yok" ile asılırken suratlar kim takar "cennetleri".

Müzik, kaosudur insanın: Kavrar, sarar, hırpalar, içini dışına çıkartır. Maddenin zıtlığı sol omuza yaslanmışken yaşamın karmaşasında ve kaosunda, terk etmek hiç de o kadar kolay değildir kendini. Aslında, yanıtsız olan hep yaşamın ta kendisidir. Bu bir "acayiplikler gösterisidir" (Freak Show): Sahnede geriye tüm ihtişamıyla sisli bir aşk yansıması, öfkesiyle tek kalmış sarhoş, eriyen mumu üzerine döken soytarının garabet gösterisi kalır. Tersine dönerken tüm madde, artık sadece enerjinin içine girmek kalır dinleyiciye. Şeytana kefaretini ödeyip de kurtardığında kendini (Redemption), "kendini" çok geride bıraktığını farkına varır ki, aslında kendi zıtlığına dönüşmeye başladığını da anlamaya başlar soytarı; üzerinde donan mumdan soyunur ve acılarını tekrar hisseder. Her hissinde başka bir yüzünü görür pencerede (Another Face in a Window). Gösterinin en garabeti kendisidir, idrak etmiştir. Aklına tek bir soru gelecektir eğer şanslıysa: Yaşam tüm lanetiyle bir komplo (Conspire) mudur kendisine? Her şey kendisine bu kadar karşıyken, bu denli kuşatılmışken sınırlarla, kalmışsa denizsiz (Landlocked) üzerine düşündüğü her acıda pencerede gördüğü suratlar kime aittir? Ya terk edecektir kendi cennetini ya da kaybettiği tüm sebepleri için savaş verecektir (Fight for a Lost Cause). İşte artık elindeki tek an, tüm önüne konan maddelerin teker teker tersine çevrilmesi ya da kabullenilmesi arasındaki seçim anıdır. Ya onlara katılacak ve yok olacak ya da zıtlığıyla buluşup enerjiye dönüşecektir. Elindeki son kadehi de hızla kanına akıtır. Karışırken şarap kanına, açar gözlerini ve haykırır: İnsan, günahsız doğmamaktadır artık (The Immaculate Misconception). Günahlarından arınma telaşı içinde, cennetinde kalmaktansa karanlığının içine düşmeyi yeğler. Hayaletler (Ghosts) dolaşırken kolay olmayacaktır bu. Bir bir içlerinden geçecek, gerçek olmadıklarını görecek ve tüm enerjisiyle yaşamına geri dönecektir.

Antimatter, yağmurunda ıslandığım atmosferi sarıp sarmalayan (ambient) albümüyle kulaklarımda. Bazı müzikler vardır, kaosla duyumsanır ve üzerine konuşulur; zıtlıklara gizlenen ezgilerin gösterisidir. Bu albümün gitar tonları ya da davulların vuruşları geçerli değil benim için. Sadece bıraktım, içine düştüm ve bir süre de çıkmak istemiyorum...

Terk ettiğim "cennetlerin" yeni sahipleri ise her sözcükte hayaletler olarak dönecek bana ve ben onların içlerinden tekrar tekrar geçip gerçekliğe dokunmaya devam edeceğim. Kanlarına akan her şarap ile kendini ters yüz edenlerle yaşamak dileğiyle...

Şarkılar:

01. Redemption
02. Another Face In A Window
03. Ghosts
04. The Freak Show
05. Landlocked
06. Conspire
07. Leaving Eden
08. The Immaculate Misconception
09. Fighting For A Lost Cause

www.myspace.com/antimatterband

Tunca Arıcan
 

Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: