UZUNÇALAR

Amorphis - Eclipse

Sayat Ayık - 30 Nisan 2006

Amorphis, önde gelen Death Metal topluluklarından biriyken, sınırlarını genişletip günümüzde en önemli Rock/Metal gruplarından biri olmuştur. İzlediği yol boyunca, özellikle "Elegy" ve "Tuonela" albümleriyle zirveye çıkan grup, daha sonra çıkardığı albümlerde müzikal gelişimlerini güçlendirerek sürdürmüş fakat beste kalitesinde bu iki albümü pek aşamamıştır

Her albümünde farklı bir tat yakaladığımız grubun "Eclipse” adlı son albümünde ise ilk dikkati çeken değişiklikler sound ve vokalde. Pasi'nin samimi vokallerine alışmıştık fakat daha asi bir vokal olan Tomi Joutsen (Sinisthra) hiç yadırganacak gibi değil. Pasi'nin dokuz yılın ardından, gruptan özel hayatıyla ilgili sebeplerle ayrılmasıyla yaşanan bu değişim, aslında sevindirici. Müzikteki sadeleşmeye ve yüksek heyecana paralel bir seyir izleyen vokaller, albümü ayrıca değerli kılmakta. Amorphis'in yer yer Sentenced grubunu hatırlattığını söyleyebiliriz. Hazır Sentenced dağılmışken bu tarza doğru ivme kazanmak –bilinçli bir tercih mi, yoksa doğal bir değişim sürecinin ürünü mü, bilinmez ama– ustaca bir manevra. Bu manevra dinleyiciler açısından büyük bir boşluğu dolduracak gibi görünüyor (hele ki Amorphis gibi mütevazı, samimi bir topluluk, Sentenced'ın duygu yoğunluğunu kendi üstün müziğiyle birleştirdiğinde neler olabilir artık siz düşünün). Aslında grup için bu benzerlik eleştiri konusu da olabilir. Ama dediğimiz gibi Amorphis kendine özgü yapısını terketmemiş. Bunun altını iyice çizelim. Böylece çıkabilecek tartışmalara da sağlıklı bir veri kazandırmış oluruz. Bazı şarkılarda tamamiyle, bazılarında ise kısmen eski dönemini hatırlatıyor elemanlar. "Two Moons” ile başlayan albüm daha ilk notadan farkını gösteriyor. Sıkı geçişlerin olduğu parça, öyle ideal bir açılış parçası veya single değil. Arkadan albümün en sıkı bestelerinden "House Of Sleep” gelince yeni vokal ve yeni Amorphis göz dolduruyor. "Leaves Scar” ile eski günlere gidiyoruz. "Born From Fire” gösteriyor ki: Tomi, âsi yapısını isterse geri çekip Pasi kadar duygusal olabiliyor. Vokaldeki değişiklik gerçekten bambaşka bir tat vermiş gruba. Ruhuna güç katmış. Brutal vokallere de yeniden sıkça başvuruyor bu albümde Amorphis. "Under A Soil And Black Stone”: şarkı ortasındaki o Amorphis'e özgü (bizde de Mor ve Ötesi'nin bolca esinlendiği) gitar melodileri, insanı başka alemlere götürüyor. Arkadan gelen "Perkele” (şarkıdaki gitar soloya özellikle dikkat), "The Smoke” ve "Same Flesh” üç kısa şarkı, bir birini tamamlar nitelikte. Albümün son iki parçası "Brother Moon” ve "Empty Opening” mızrak gibi saplanıyor, soluksuz bırakıyor insanı Grubun iki farklı tercihine ayrı ayrı dikkati çekmeye çalışalım bir de: "Tuonela” sonrası daha karmaşık, deneysel ve daha progressive bir yapıya bürünmüşlerdi (bkz. "Am Universum”, 2001 - "Far From The Sun”, 2003). Son albümleri "Eclipse” ile müziklerinde sadeleşmeyi seçmişler. Bir müzikseverin her iki tercihi de "iyi” nitelendirmesi mümkün. Fakat "Eclipse” ile grup; standartların üzerinde olan son iki albümünün ardından bir üst basamağa çıkmayı bilmiş ve daha vurucu bir hal almış. "Elegy”den bu yana en çok ses getirecek albümüne imza atmış. Güçlü bir yapıt olan "Eclipse”i hakettiği ilgiden mahrum bırakmayın.




Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: