UZUNÇALAR

36 Crazyfists - Rest Inside The Flames

Sayat Ayık - 31 Ağustos 2006

Bazen hayat insana karanlık anlar yaşatır. Karşılaşılan karanlığın derinliği insanın kendi özgüveniyle ne kadar ters orantılıysa hasar o denli büyük olur. Hasar kaçınılmazdır belki ama bunu en aza indirmek veya avantaja çevirmek insanın kendi elindedir. Bir de içimizdeki karanlıklar vardır. Bu karanlık uçurumda yok olmak bir an meselesi olur bazen. Bir çıkış yolu yok mudur?

Tabii ki vardı 36 Crazyfists özünde depresif ve yitik bir yapıya sahip -özellikle de şarkı sözleriyle- fakat müziğiyle bu yitik halden bu 'kaybeden tribi'nden intikam alır vaziyette. Tüm bu haletiruhiyeyi albümleriye insanlarla paylaşıyor elemanlar. Bu paylaşımı karşılıksız bırakmayan bir kitleye sesleniyorlar
Grubu kısaca tanıtalım. Jackie Chan'in 1977 yapımı "36 Crazy Fists" adındaki filminden elemanlar kendilerine isim beğenmişler. Biraz alakasız bir durum. Diğer yandan Alaska kökenli ve bu coğrafyadan bugüne kadar çıkmış tek rock-metal grubu 36 CF (ikamet ettikleri eyalet ise Oregon). Bu da haliyle olağan bir şey değil. Tarz olarak Trivium, Bullet For My Valentine, God Forbid, Chimaira, Lamb Of  God ekolünden geliyorlar ama Lostprophets'e de yakın duruyorlar.
Mevzubahis olan konu ise üçüncü 36 Crazyfists albümü "Rest Inside The Flames". Saldırgan gitarlar, çığlık çığlığa bir vokal ve hiç de uslanacakmış gibi bir hali olmayan davullar albümün açılışını yapan "I'll Go Until My Heart Stops"u ne derece iyi tanıtır acaba?
"Felt Through A Phone Line"da özellikle ikili yapı şarkıyı daha bir değerli kılmış; biraz sert biraz yumuşak. "On Any Given Night"da çok başarılı bir melodi oturtulmuş; ilk dinleyişte insanı kendine çekiyor hiç bırakmamacasına. "Elysium" yine tavana vuran bir vokal performansı ve sağlam ritimler üzerine kurulmuş. "The Great Descent" albümün sıkıcılarından. Bilinçli olarak iki kaliteli parçanın arasına konmuş sanki. "Midnight Swim" albümün en iyilerinden biri olmasının yanında en pozitif şarkısı (artık ne kadar pozitif olabilir siz karar verin). İç gıcıklayıcı, ağlamaklı vokallerin, çığlıklarla süslendiği riff zengini "Aurora" geliyor arkadan. "Will Put This In By Hand" bir hayli groove, kendinizi bir o yana bir bu yana savururken dikkat edin. "We Cannot Deny", sonlarına kadar geçen sürede, albümün genelinden daha sakin, daha clean ve farklı, hatta özgün de diyebileceğimiz vokalleriyle özellikle dikkate değer. "Between The Anchor And The Air", düşmek bilmeyen temponun son ama iyi bir başka temsilcisi. Kapanıştaki "The City Ignites" ise tam bir süpriz. Harika bir ballad Acı insanı olgunlaştırır mı? Acı insanı saldırganlaştırır mı? Acı insana zevk verir mi? Acı insanı yaratıcılığa zorlar mı? Albüme bakınca görüyoruz ki hepsinin yanıtı evet. İçinizdeki karanlıktan korkmayın, kaçmayın. Onu ustaca değerlendirmenin birçok yolu var. İşte size hiç de fena olmayan bir örnek: "Rest Inside The Flames".




Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: