Diyeceksiniz ki "ülkenin başkentini yöneten başkanının heykellere tükürdüğü, bizzat ülkenin başı olan şahsın ise sanat eserlerini ucube diye, utanç diye tarif edecek kadar gözü dünmüş bir zat olduğu bir coğrafyada, tüm bu karanlık, tuhaflıklarla örülü, bir acaip yer haline gelmiş bir ülkede bu çağrı yersizdir"

Bakınız, heykeli 1973 yılında yapan ve 2007'de kaybettiğimiz güzel insan Muzaffer Eronat ne diyordu?

"Daha heykel bir yılını doldurmadan, önce parmaklarını kırdılar, sonra balyozun sapını. Yetmedi, ziftle yüzünü boyadılar. Sonra, zifti silmek bahanesiyle, yüzünü yok ettiler. Birkaç kez tamir ettim. Ama artık bıraktım yakasını. Kaç yıldır, her gün bir yerini kırıyorlar. Yine de tükenmedi. Ne zaman, bir makine gelip kökünden söküp götürse, 'oh tükendi' diyeceğim."

Heykel hala direniyor.

Faşizmin korkaklığına, tuhaflığına, işçi, emek ve insanlık düşmanlığına inat, direniyor.

İstanbul'un ta orta yerinde direniyor!

Durum şudur: Devlet, yapısı gereği, karanlığa olan eğilimi gereği, yıllardır bu onurlu işçi heykelinin şu anki durumuna göz yumuyor olabilir.

Bu heykele saldırı yapanlar arasında devlet kademelerinde görev almış, yükselmiş insanlar bile olabilir, kıs kıs gülüyorlardır belki de...

Ama bu ülkenin sosyalist sol partileri, devrimcileri şu işe bir el atsalar?

Çünkü bu heykele yapılan ilkel saldırılar, aslında sosyalist sola yapılan alçakça saldırıların ispatıdır.

Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: