MÜZİK ODASI

Hüzünlü Melodiler İle Bir Dönemin Sonu?

Sadi Tirak - 31 Ağustos 2006


25 Mayıs 2006 İstanbul
Taksim, Yeni Melek Gösteri Merkezi
ANATHEMA Konseri

Sizi bilmiyorum ama Anathema benim hayatımın en önemli grupları arasındadır. Yaptıkları 4 albümle ("Eternity", "Judgement", "Alternative 4" ve "A Natural Disaster") en çok acı çektiğim, en çok gözyaşı döktüğüm anlarda onlar vardı hep yanımda. 2004 senesindeki Türkiye turnelerinin ilk ayakları olan iki gece üst üste çıktıkları Yeni Melek konserlerinden sonra yazdığım yazıda şu ifadeleri kullanmıştım:


"Yaşadığımız yeryüzü, hissettirdiği duygular bakımından gün geçtikçe içinden çıkılmaz bir boşluğa sürüklerken insanları, bu dipsiz boşluğun içinde her gün yeniden kaybediyoruz aslında. Hayallerimizi umutlarımıza bağlıyor ve sonra dualarımızın pençesine iliştirip uçuruyoruz düşlerimizi uzaklara. Her nefes alışımız, hislerimize dokunuyor ve duygu denizlerinde boğulmadan yüzmeye çalışıyoruz anlamsızca. Bu anlamsızlığın sonsuzluğuna isyan edip seviyoruz. Hayat denen mücadeleyi, savaşı anlamlı kılmak adına... Âşık oluyoruz insancıl benliklerimizin arzuladığı, ihtiyaç duyduğu, yerine bir şey koyamadığı bir biçimde. Seviyoruz hep, her şekilde. Yalnızca ama yalnızca sevdiğimiz için var olduğumuzu sanıyoruz, karşılıksızca.

Sonra zamanın kural tanımazlığı çıkıyor karşımıza ve 'aşk oyunu'nun kurallarını hançerliyor kırılgan kalplerimize. Çaresizce boyun eğiyoruz karşı koyamadığımız zamana. Salt insancıl arzular sonucunda kalbimizde ve ruhumuzda yarattığımız ve değişilmezlikle anlamlandırdığımız 'aşk'ımızın yitişini izliyoruz paramparça hüzünlerle. Düşünüyoruz kaybediyoruz, hatırlıyoruz kaybediyoruz, istiyoruz kaybediyoruz. Görüyor, konuşuyor, susuyor kaybediyoruz. Âşık oluyor, her şeyden öte seviyor ve aslen kayboluyoruz, yitirilmişliklerle kaybediyoruz hep, her yerde.

İşte bu duyguları ruhumun ve tüm içtenliğimin derinliklerinde çok yoğun bir şekilde hissederken, bir tek Anathema hislerime tercüman olmuş, yalnızlığımda kadim dostluğunu dünya üzerinde sayısız hayranından esirgemediği gibi sadece bu grup benden esirgememişti. İşte bu nedenle 'kaybedenlerin' müziğidir Anathema! Acıyla dost olanların, acıyı bünyelerinde sımsıcak gözyaşlarıyla besleyenlerin, bazen var olmaya sessiz ama en melodik isyanın, bazen kaybetmeye alışmanın verdiği buğulu umutsuzluğun, her şeyden çok sevdiğiniz ve uğruna her şeyi göze aldığınız sevgilinin ardından akan gözyaşlarının, ürperen bakışların müziğidir Anathema."


Grup 2004 çıkışlı "A Natural Disaster" adlı albümlerini takiben çıkaracakları yeni albümlerinin kayıt aşamasındayken yıllık geleneksel Türkiye konserlerini gerçekleştirmek amacıyla bu sefer de Host Productions organizasyonu aracılığıyla Türkiye turnesindeydi.


Uzun bir aradan sonra ilk kez geldikleri 2004 yılındaki unutulmaz Rockİstanbul Festivali performanslarından itibaren İstanbul'daki hiçbir konserlerini kaçırmamış müdavimlerden biri olarak 25 Mayıs 2006 gecesi de Yeni Melek'te olmamamız düşünülemezdi.


Grubun bu turnesinin hem hayranlar hem de grup için bir başka önemi daha vardı. Konser öncesi hem Vincent hem de Danny verdikleri tüm demeçlerde şuna dikkat çekiyorlardı. Grup bu turnede son defa "A Natural Disaster" öncesi döneme ait parçalarını çalacaktı. Yani her Anathema fanı için kutsal sayılan o döneme ait o eşsiz parçaları gruptan son defa dinleyecektik bu turnede. İşte bu yüzden önem derecesi oldukça üst seviyede olan bir konserdi bu İstanbul konseri de.


Ön grup olan Catafalque'ı mekâna geç girdiğimiz için kaçırmış olsak da, gelen yorumların hemen hepsi grubun başarılı bir sahne sunumu gerçekleştirdiği yönündeydi.


Saatler 21.00'ı gösterdiğinde ise hüzünlü melodilerin eşsiz grubu Anathema karşımızdaydı.


"Shroud Of False"u "Fragile Dreams"e bağlayan klasik konser açılışı geçişiyle o tarifi zor büyüleniş yeniden start almıştı işte. Yeni Melek'i dolduran 2bine yakın Anathema hayranı ile bir dönemin kapanışına eşlik ediyorduk. Akustik bir şekilde viyolin destekli çalınan "Lost Control", "Empty", "Deep", "Parisienne Moonlight" ve "Judgement" ilk bölümün en çok eşlik gören şarkıları oldu. İkinci bölüm ise grubun belki de en büyük şaheseri olan "Angelica" ile başladı. İstanbul'da ilk defa çalınan "Regret"de salon yıkılıyordu adeta. Tabii "One Last Goodbye"a da inanılmaz bir koronun eşlik ettiğini belirtmek gerekiyor. Keşke "Eternity" öncesi dönemden de sadece "Sleepless" ile yetinmek zorunda olmasaydık tabii.


Anathema her ne kadar sahne performansı hareketli olmayan ve gayet sıkıcı bir performans sergileyen bir sahne grubu olsa da hem şarkıların güzelliği hem de bu eşsiz şarkılara seyircilerin kattığı ruh ile ortaya çıkan ambiyans Anathema konserlerini vazgeçilmez kılan unsurların başında geliyor.


Grup yeni albümden de üç şarkıya playlistinde yer verdi bu gecede. Birincisi ilk bölümde çalınan "Everything" ve ikincisi ve üçüncüsü de ikinci bölümde çalınan "A Simple Mistake" ve "Hurt"dü.


O gece Anathema'yı benimsediğimiz döneme ait parçaların son kez canlı çalınması ve bizlerin de bu tarihi olaya tanıklık etmemiz açısından son derece önemliydi. Bir sonraki Anathema konserinde görüşmek üzere


PLAYLIST:

SHROUD OF FALSE

FRAGILE DREAMS

EMPTY

LOST CONTROL

DEEP

PITILESS

FORGOTTEN HOPES

DESTINY

CLOSER

A NATURAL DISASTER

PARISIENNE MOONLIGHT

EVERYTHING

JUDGEMENT

PANIC

FLYING

--------

ANGELICA

REGRET

A SIMPLE MISTAKE

ONE LAST GOODBYE

HOPE

SLEEPLESS

HURT

--------

COMFORTABLY NUMB (PINK FLOYD COVER)




Yazılarımızı Facebook'tan takip etmek için: